Afscheid Petra


Vandaag namen we afscheid van Petra. Ik heb me wat af gelachen. Nu zit ik thuis met een steen in mijn maag. Ik voel me super klote. De emoties zitten er, maar ik probeer ze nog ver van me af te duwen. Te blokkeren, te vermijden. Waarom mogen ze er niet gewoon zijn? En het liefst natuurlijk op hét moment van afscheid? Dat Petra mijn traantjes mocht aanschouwen, het verdriet, het gemis. Ik vind het zo moeilijk wanneer iemand speciaals je gaat verlaten.

Eén reactie

  1. Wel geknuffeld lieverd?
    Lastig hé als er iemand weggaat waarvan je dat helemaal niet wil. Je verdriet daarom mag er zijn, maar snap ook het weghouden wel.

    Ik kom je in ieder geval een dikke knuffel brengen en hoop je morgen te zien. Xxx ♡

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.