Terug naar het verleden

Vroeger als kind greep ik naar pen en papier zonder een oordeel en tekende ik urenlang zonder er bij na te denken. Het “vrije” gevoel dat ik toen had ben ik nu best wel jaloers op. Het liefst wil ik dat terug. Op de foto hierboven een kleine greep (heb dozen vol) met echt van alles; van boekjes dat ik wel al poppetjes kon tekenen maar nog moest leren schrijven tot tekeningen in de periode van de middelbare school. En één tekening van nu (linksboven) haha.

Tekenen was (en is) voor mij een manier om te kunnen uiten. Waar in de echte wereld met woorden mij niemand leek te begrijpen, was tekenen mijn veilige wereld, mijn communicatiemiddel. Als kind tekende ik schriftjes vol (strip)verhalen en was het meer fantasie-achtig. (Monsters bestrijden, kunnen toveren en vliegen, over zeemeerminnen en (huis)dieren die hun eigen belevenissen hadden). Maar ook tekeningen over nachtmerries en dromen, gevoelens en gebeurtenissen. In de puberteit tekende ik voornamelijk veel over vriendschap, verkering en verliefdheid, de onzekerheid als puber, gepest worden en dat soort dingen. Tekenen hield eigenlijk op toen ik de middelbare school verliet en eerlijk gezegd; de volwassen wereld ging betreden. Ik was onzeker over van alles, de druk die ik voelde hoe ik mijn toekomst moest gaan bepalen, hoe ik mijn leven in vredesnaam moest gaan invullen, wat er van mij terecht zou komen… Iedereen om mij heen had duidelijke plannen, doelen en dromen; wisten gelijk al hun vervolgopleiding, maar bij mij bleef dat uit. Ik voelde me gefaald dat ik niet over een toekomst kon nadenken. In die tijd legde school een grote druk op je dat je een richting moest kiezen voordat je school verliet, maar ik denk dat ik mezelf nog wel de grootste druk oplegde. Het was een verwachtingspatroon; iedereen ging doorstuderen, iedereen wist wat ie wilde, waarom lukte mij dat niet? Ik vond het leven maar doelloos en uitzichtloos. Uit druk die ik ervoer koos ik een opleiding die op dat moment nog (late) aanmeldingen toeliet. Een driejarige vervolgopleiding, dat moest me toch zeker wel lukken? Leren lukte me goed. Drie jaar zou ik prima kunnen uitzitten en dan had ook ik dat mooie papiertje op zak. Want zonder goed diploma, geen toekomst was ik van overtuigd. Theoretisch ging me inderdaad goed af, maar het kwam niet in me op dat ik ook praktisch (stage) moest gaan doen en er zoveel triggers op de loer lagen. Triggers waar ik eerst niks van begreep, maar nu later pas snap waarom het zo is gegaan zoals het is gegaan.

Hierboven mijn laatste tekening uit de “pen&papier” periode. 

Deze tekening hoort bij die erboven. Want het is niet dat ik dood wilde, maar dingen graag anders wilde, of nare gevoelens niet wilde voelen, wilde vluchten. Zoals de tweede tekening dat verduidelijkt; weg willen zijn. Weg van mezelf, weg van de wereld. (Het machteloze, depressieve en neergeslagen gevoel)

In die jarenlange zoektocht hoe ik dit leven moest gaan leven heb ik niet meer getekend. Vervolgopleiding sneuvelde, ik besloot maar om fulltime te gaan werken. Ik raakte depressief en zie me nu nog in die winkel staan en tegen mezelf zeggen: “Is dit nou het leven? Mijn leven. Blijf ik dit zo voelen tot aan de dood?”. Door invloed en aansporing van anderen koos ik er uiteindelijk voor om toch weer een opleiding te volgen, dit keer iets wat dichter bij mij paste: iets creatiefs! En begon langzaamaan weer te tekenen. Ik merkte bij het tekenen op de computer dat ik een soort van veiligheid terug had. De veiligheid die ik als kind had in het vrij kunnen tekenen. Foutjes die snel weggemaakt kunnen worden. De computer die voor ‘de perfectionistische’ mij de lijntjes toch net wat mooier en soepeler maakt, etc. Ik durfde dus weer te tekenen. Persoonlijke (dagboek) tekeningen heb ik toen vast wel eens gemaakt maar waarschijnlijk niet bewaard haha (er wordt helaas nogal wat weggegooid (weggemaakt) en gedeleted), maar hé er was een start.

Mijn dagen waren goed gevuld. Vijf volle dagen school/stage, op zaterdag het ene baantje en zondag het andere baantje. Uiteindelijk heb ik jammer genoeg ook deze opleiding niet af kunnen maken vanwege nare gebeurtenissen op stage waardoor ik uiteindelijk ben “geklapt”. Mijn dagen werden erna gevuld met therapie. Ergens kan ik me soms nog verdrietig (naja boos) over voelen over wat me is overkomen en hoe alles in duigen is gevallen. Rouwen voor wat was of wat mogelijk nog kon worden. Maar deze gedachten/gevoelens worden snel weer weggemaakt van binnen. Aan de andere kant was het een eyeopener. Ik bleef maar doorgaan om niet te hoeven voelen, bepaalde dingen weg te houden, het wegmaken van. En uiteindelijk is er toch nog iets moois uit voortgekomen: ze is weer begonnen met tekenen.

Pas in therapie tijd leerde ik wat meer met angst, schaamte, kwetsbaarheid om te gaan en zette ik een grote, belangrijke stap: mijn eigen website en het openlijk durven delen van mijn (strip)tekeningen. (Meer hierover kun je ook hier lezen.) Ik worstelde met zichtbaarheid en het er mogen zijn. Ik leerde dat het niet altijd eng en gevaarlijk hoeft te zijn als je jezelf zichtbaar maakt. Leren om jezelf wat meer te laten zien, te mogen uiten wat je voelt en wat er in je omgaat.

Omdat ik zo lang niet meer “echt” heb getekend, ben ik ontzettend onzeker geworden. Daarom probeerde ik een start te maken met handletteren; ik wil weer durven om meer met pen en papier aan de slag te gaan. Jullie hebben af en toe wel eens wat huidige papierwerk tekeningen van mij gezien haha, dat was echt uit mijn comfortzone. Maar ik ben dus van plan om dat vanaf nu meer te gaan doen! Loskomen van de computer. Project uit je comfortzone!

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.